Cewice to wieś położona u podnóża wzniesienia Dolnogóra, leżąca mniej więcej w połowie drogi pomiędzy Lęborkiem a Czarną Dąbrówką. 

Najstarsza i zarazem pierwsza pisana wzmianka o miejscowości pochodzi z 30 listopada 1362 roku, z aktu nadania wystawionego w Lęborku przez Winrycha von Kniprode, Wielkiego Mistrza Zakonu Braci Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie.

Przez kilkaset lat był to tylko folwark, jednak wszystko się zmieniło, kiedy w drugiej połowie XIX w. zbudowano szosę z Lęborka do Bytowa, a następnie kolej.

Wówczas około 1880 roku w Cewicach wzniesiono pałac, powstał najprawdopodobniej z inicjatywy właściciela dóbr Karla Franka, a po 25 lutego 1905 roku został on rozbudowany przez Rudolfa Sinnera.

W latach 1905–1945 Paac i posiadość Cewice należały do dóbr rodziny Sinnerów, którzy uczynili pałac swoją rodową siedzibą.

Obiekt reprezentuje styl neoklasycystyczny i usytuowany jest na wschodnim krańcu wsi, z wejściem frontowym od północy.

Budynek wzniesiono z cegły na kamiennym cokole i otynkowano, nadając elewacjom charakterystyczne boniowanie imitujące ciosany kamień. Zwarta, przysadzista bryła składa się z trzech części rozłożonych wzdłuż osi północ–południe. Część północna jest piętrowa i dwuosiowa, z półkoliście zamkniętymi oknami parteru oraz czterospadowym dachem. W jej wnętrzu zachował się korytarz i dwubiegowa klatka schodowa.

Część środkowa, siedmioosiowa, posiada okna zamknięte półkoliście w tynkowanych opaskach. Od wschodu znajduje się dwuosiowy ryzalit z arkadowymi płycinami i prostokątnym wejściem. Całość założenia dopełnia park przydworski, którego początki sięgają pierwszej połowy XVIII wieku. Park dzieli się na część leśną (południową) oraz krajobrazową (północno-wschodnią). W czasach istnienia szkoły podstawowej, pełnił on funkcję ogólnodostępnego terenu sportowo-rekreacyjnego, z boiskami, polaną, alejami spacerowymi, sceną plenerową oraz placem wypoczynkowym.

Z Pałacem wiąże się też bolesne wydarzenie z czasów drugiej wojny światowej. Niemieccy okupanci zamienili pałacowe piwnice w miejsce kaźni. To tam, w 1939 roku, przez okrutne tortury został zamęczony ksiądz Edmund Roszczynialski – wybitny wejherowski prałat, oddany społecznik i patriota. Jego niezłomna postawa stała się symbolem oporu i cierpienia lokalnej inteligencji.

Dla upamiętnienia tej heroicznej postaci oraz wszystkich ofiar tamtych wydarzeń, w parku wzniesiono pamiątkowy obelisk. Jest on punktem obowiązkowym dla każdego, kto chce zrozumieć tożsamość tego miejsca.

Po zakończeniu II wojny światowej majątek upaństwowiono. Pałac zaadaptowano na cele oświatowe, mieściła się w nim szkoła podstawowa. Obecnie stoi pusty i niszczeje!